Yoga – balanceren tussen spanning en ontspanning

Tijdens mijn yogalessen vraag ik regelmatig hoe een bepaalde oefening ervaren wordt? Ik ben altijd zeer benieuwd naar de prachtige antwoorden. De meer ervaren cursisten weten, dat ik niet gauw tevreden ben met een antwoord als: ‘Oh, goed!’ of ‘Prima, ik voel helemaal niets.’ ‘Ja, in mijn rug trekt het iets, maar verder prima!’ Soms hoor ik: ‘Nee, dit is geen oefening voor mij!’ of ‘Dit kan ik niet zo goed, ik was hier nog nooit goed in!’

Ik noem dit weleens gekscherend ‘typisch westerse antwoorden’. Vaak zijn het antwoorden, die gebaseerd zijn op een oordeel over jezelf. ‘Ik kan dit wel of niet.’ ‘Het gaat goed of het gaat niet goed.’

Velen lukt het maar moeilijk om écht te ervaren wat zij voelen en dít dan ook nog eens te verwoorden. Ik ken dit fenomeen maar al te goed! Ik heb dit zelf ook mogen leren. En leer nog steeds. Het ‘leren voelen’ is voor mij een opdracht voor het leven geworden!

Hoe kan het toch, dat dit zo moeilijk blijkt te zijn? Ik heb het ‘leren voelen’ als zeer prettig ervaren. Deze ervaring gun ik dan ook iedereen en is een belangrijk onderdeel in mijn lessen: Ik vergelijk het weleens met het weer. Ooit had ik mij laten vertellen dat boeren vroeger richting hemel keken en precies wisten, wat er die dag op het land te doen stond. Tegenwoordig kunnen de meesten niet eens meer een boodschap doen zonder eerst de buienradar te raadplegen. We zijn veraf komen te staan van de natuur en ook van ons lichaam. Onze aandacht gaat meer naar buiten dan naar binnen. Bovendien gaat er veel van onze aandacht naar de lastige dingen in het leven en hoe we er zo snel mogelijk van af komen. Dat zie ik ook bij mijn cursisten. Er wordt tijdens de oefeningen weinig echte aandacht besteedt aan die gebieden van het lichaam waar het prettig voelt. De aandacht gaat naar die gebieden, waar het pijnlijk voelt, moeilijk is of wat als zwaar ervaren wordt. Ik zie cursisten met deze gewaarwording echt worstelen. Hier besteden zij niet graag aandacht aan. Dat blijkt ook uit hun antwoorden.

Ik ervaar het als een uitdaging om in mijn lessen met dit aspect te werken en de bewustwording hiervan bij de cursisten te vergroten. Het helpt om daarbij zelf ook zonder oordeel nieuwsgierig te blijven naar hetgeen zij ervaren.

Tijdens de boom zie ik – ook bij mijzelf – hoe we wiebelend trachten overeind te blijven. Daarna hoor ik vaak: ‘Nee, ik ben echt niet in balans.’ Of ‘Op één been staan kan ik echt niet zonder me vast te houden!’

Ik geef mijn cursisten graag de tijd om eens te voelen, wat zij dan voelen en níet wat ze dan denken. Dat werpt mooie vruchten af. Sommigen voelen de spieren in de benen veel sterker worden of de tinteling in het been. Anderen voelen verschil in hun benen, verschil in structuur, verschil in temperatuur. Ik noem dit ‘voelen van binnenuit’, ervaren waar er spanning is en waar er ontspanning is, ‘ademend aanwezig zijn’ in het hier en nu! Uiteindelijk is dit de enige ruimte waarin je lichaam zich bevindt. In het hier en nu! ‘Leren voelen’ is nieuw voor de meesten. Het is en proces van balanceren tussen spanning en ontspanning – zonder oordeel. De ervaringen die gedeeld worden, gaan met de tijd steeds meer over de gewaarwording van dit moment. Wat een prachtige mooie wereld!