“Alleen samen krijgen we corona onder controle” – al weken kom ik ’t op verschillende plekken in het land tegen. We gaan iets goeds doen. En vooral samen. Of toch alleen?
Hoe dan ook, de wereld is er maar druk mee met die controle.

Ik krijg de kriebels bij de term: ‘onder controle’. Want wat betekent ‘onder controle’ als je echt ziek bent? Kunnen wij corona wel onder controle krijgen? En wat zou het ons opleveren? Iets onder controle krijgen, is in mijn ogen een strijd tegen ziekte.

Zo heb ik nooit tegen ziekte aangekeken. Een strijd tegen ziekte is in mijn ogen een strijd tegen leven.

Vorig jaar werd ik voor de tweede keer met de ziekte kanker geconfronteerd. Ik was net vijftig geworden en na zestien jaar had ik opnieuw borstkanker. Daar had ik niet mee gerekend. Nee, maar ik was er altijd bang voor geweest. Zestien jaar lang. Het was deze keer rechts, daar waar ik tien jaar eerder een preventieve amputatie had laten uitvoeren. Dit bleek mijn geluk te zijn, want op mijn mannelijk borstkas had ik het knobbeltje in een vroeg stadium ontdekt. Verschil in emoties was er niet; de angst voor afscheid, voor pijn, voor dood waren van dezelfde hevigheid dan tijdens de eerste keer. Maar desondanks was geen vezel in mijn lijf bezig met het onder controle krijgen van de ziekte. Daar dacht ik niet eens aan. Ik voelde ook niets van een strijd tegen de ziekte of tegen dit deel van mijzelf. Natuurlijk, de weerstand ertegen was enorm maar ik liet ook ruimte voor de angst, het verdriet en de onzekerheid over mijn toekomst. Dat alles mocht er zijn. Vooral ik mocht er zijn samen met al die emoties, die letterlijk en figuurlijk ruimte kregen in mijn leven. Het was waardevol om deze periode samen met partner en inmiddels volwassen dochters opnieuw te beleven. Ik was altijd al open over mijn ziekte, maar deze keer was het nog mooier om alles wat kanker behelsd, te mogen uiten.

Dit jaar duikt corona op. En of je de ziekte nou wel of niet hebt, iedereen lijkt erdoor geïnfecteerd. Iedereen is er op de een of andere manier mee bezig.

Naar mijn gevoel zit er een overeenkomst in hoe je met kanker of corona omgaat, hoe je het ervaart. Beiden maken bepaalde gevoelens in ons los. Angst, verdriet, weerstand of opstand, noem het maar op. Dit is ook wat ik duidelijk heb ervaren tijdens mijn ziekteproces. Kanker is geen bedreiging voor mij, waartegen ik wil vechten. Nee, ik wil leven en het leven genieten. Ik wil me openen en me laten zien en zie vooral mijzelf. Bovenal wil ik alleen maar zíjn. Niks controle, maar zíjn in het hier en nu.

Wat zou het ons opleveren, als we de behoefte aan controle loslaten en gaan genieten? We worden blij, ervaren meer ontspanning en worden rustig. Daardoor zullen de écht belangrijke zaken nóg belangrijker worden. Ik merk het doordat de kleine momenten meer aandacht krijgen: een glimlach ontvangen, een kopje thee in de tuin drinken, samen met mijn lief op de bank zitten, een gesprek op zielsniveau of koken voor mijn kinderen en dan samen kletsend aan tafel zitten. Wat kan dat heerlijk zijn, als je daar inwendig dankbaar voor bent. Dankbaar zijn is zoiets als stilletjes genieten. Het brengt me dichter bij mezelf.

Kun je het voelen? Dit moment van vrede op aarde, waarin alles er mag zijn en je blij bent met jezelf.

Don’t worry, nothing is under control.

Wees lief voor jezelf,

Christiane

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *