Van wond naar Wonder

Van wond naar Wonder

Gisterochtend bel ik met de huisarts. Ik loop sinds 6 weken met pijnklachten in mijn rechterringvinger. Binnen een uur kan ik bij de huisarts terecht, binnen twee uur heb ik foto’s laten maken in het ziekenhuis en een afspraak voor fysiotherapie. Ik had het een tijdje uitgesteld, maar ben er nu klaar mee.

In de crisis

Op de uitslag moet ik even wachten. Tijd genoeg zodat de zoveelste crisis zich meester maakt over mijn leven: over mijn gedachtes, mijn emoties, mijn lichaam. Mijn buik wordt warm, er ontstaat een soort kramp. Ik voel pure wanhoop en mijn gedachtes schieten alle kanten op. Deze hutspot aan sensaties in mijn lijf voelt niet nieuw, voelt juist als steeds dezelfde pijn, dezelfde wond. Ik herken het gevoel van de momenten waarop ik met kanker werd geconfronteerd en vanuit mijn vroegste jeugd. Kort gezegd, ik voel me waardeloos, zó waardeloos dat ik het niet eens waard ben om gezond te zijn of zonder gebreken, dat ik het niet waard ben om geliefd te zijn of lief te hebben. Want waar zou het goed voor zijn? Ik ben het niet eens waard om te leven, om te zijn… Bam, dit komt binnen.

Als je voor een dubbeltje geboren bent, bereik je nooit een kwartje. Zelfs geen stuiver waard. Dat was, wat me in mijn jeugd is verteld, wat men mij heeft laten voelen. Zo heb ik het in ieder geval ervaren. Ik weet zeker, dat ik niet de enige ben, die dit op deze manier heeft ervaren in zijn jonge of latere jaren.

Mijn jeugd staat aan de wieg van de diepe en weggestopte emoties van waardeloosheid. Door boven genoemde zinnen hebben zij zich genesteld in mijn DNA.

Uiteraard heb ik het hier niet graag over. Soms wel. Maar meestal stop je dit soort gevoelens liever weg. Dit wil je liever niet. Ik heb geprobeerd te manifesteeeeeren óf me gewoon rot gevoeld óf me zelf gesust. En dit doen we met z’n allen, dat sussen, alsof er een collectief belang is, pijn bij onszelf en anderen weg te stoppen.

Ik zal een gok doen naar mogelijke reacties op mijn openbaring:

Maar dat klopt toch helemaal niet.

Hoe kom je daarbij? Je bent gezond.

Ach, doe niet zo gek!

Zo mag je echt niet denken over jezelf!!!

Je bent goud waard…

Snel en effectief

Ik kan nog een aantal reacties toevoegen. Jij misschien ook. Met alle goede bedoelingen willen wij, dat het gevoel van waardeloosheid – wat er tóch écht is – snel en effectief verdwijnt. Het mag er eigenlijk niet zijn. Het liefst behoeden we onszelf en de ander voor pijn en in mijn geval het gevoel van waardeloosheid.

Daarnaast werken – in mijn geval – al die positieve spreuken op Instagram ook niet mee. Heb jij er ook een aantal van bewaard?

Je bent goed genoeg.

Geloof in jezelf.

Wees jezelf en niet perfect.

Allemaal perfect om mijn gevoel van waardeloosheid weer te onderdrukken. Mij kost dit allemachtig veel energie. De titel van dit blog heet niet voor niets:

Van wond naar wonder

Door voor mijn gevoel uit te komen, de pijn te delen met de wereld – zoals in dit blog – en deze wond te tonen, ervaar ik rust. Eindelijk hoef ik de schone schijn niet meer op te houden. Dat noem ik een wonder.

Wordt vervolgt, maar de uitslag van de foto was dat het geen slijtage is en geen artrose. 😉

Zit jij ook met onverwerkte emoties, ben je altijd welkom voor coachingstraject met behulp van Rebalancing. Je mag ook altijd een berichtje plaatsen hier op de site of mijn Instagram.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.